Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΕΣΥ

Κι η μουσική,αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις.Τα λόγια που δεν θα διαβάσεις. Όλα μακρινά. Όλα ξεθωριασμένα. Κι ήταν σαν να το μάντευα, εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι που φεύγοντας σταμάτησες για μια στιγμή, γύρισες, με κοίταξες μέσα από το κράνος σου και συναντήθηκε για τελευταία φορά το βλέμμα μας. Τότε, που ένα σφίξιμο στην καρδιά, προμήνυε το τέλος. Κι η μουσική, αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις. Και τα ποιήματα, αχ τα ποιήματα που δεν θα σου διαβάσω.



Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

ΤΡΙΜΜΑΤΑ

Αλλάζουν οι εποχές,
ονόματα γίνονται τρίμματα
μέσα σε φάκελο κλεισμένο.
Αποσυναρμολογούμαι
με άνεμο που φύσηξε
απ' τη μεριά της λήθης.
Έφυγες και σκόρπισες
στο πέρασμά σου,
αποκαΐδια, τα φιλιά μου
και λόγια που κάρφωνα
μυστικά στις νύχτες σου.
Έξω οι μέρες μεγαλώνουν.
Άλλα λιμάνια φωνάζουν
τ' όνομά μου,
μα θυμάμαι αμυδρά
πως κάποτε μου αρκούσε
η εαρινή ισημερία των ματιών σου.


• Της Άνοιξης - Ελένη





Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ

Ο πιο βαθύς χειμώνας είναι πάντα εκείνος χωρίς μνήμη. 
Γι' αυτό να με θυμάσαι που και που, 
όταν πηχτό σκοτάδι γίνεται η νύχτα. 
Κάνε με όνειρο και βάφτισέ με Εφιάλτη ή Κανένα. 
Κι αν σε ρωτούν ποιον αγάπησες, αν σε ρωτήσουν 
ποιος σου έλειψε ν' απαντάς Κανένας. 
Αν σ' αγκαλιάζουν όταν ξυπνάς από φόβο, 
δεν είναι τίποτα να λες, Εφιάλτης. 
Μη μαρτυρήσεις όμως ποτέ τ' όνομά μου.




Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ποια είναι η δική σου ιστορία; 
Έρχεσαι από μακριά; 
Με πόσα τατουάζ στο σώμα 
εξαργύρωσες τους έρωτές σου; 
Αγαπάς ακόμα τις ασπρόμαυρες ταινίες; 
Καπνίζεις άφιλτρα; 
Χορεύεις τις νύχτες 
κάτω απ' τις φυματικές λάμπες της πόλης, 
σε δρόμους υγρούς από σπέρμα κι αναφιλητά; 
Ποιο είναι τ' όνομά σου; 
Κι αν ακόμα θυμάσαι, θυμάσαι πώς με λένε;




Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

ΜΕ ΦΙΛΟΥΣΕΣ

• Θυμάμαι τα μάτια σου που φθινοπώριαζαν, μέσα στις πρώτες βροχές του Σεπτέμβρη. Κι ήμουν εκεί να ντύνομαι στα γαλάζια, όταν αποζητούσες καράβι για φυγή, να φοράω τα μοβ, όταν σου έλειπε πανί να ξεδιπλώσεις στον άνεμο. Ύστερα άνοιγες μια ομπρέλα πολύχρωμη για να κρυφτώ και με φυλούσες, στα όνειρά μου δυνατά με φιλούσες.




Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ


• Όμορφα να σε σκέφτομαι, όμορφα να σ' αγαπώ. Να ξημερώνει ανοιξιάτικος Οκτώβρης, να φοβούνται οι προληπτικοί τον σεισμό κι οι ονειροπόλοι τον έρωτα. Και πριν χτυπήσει το κουδούνι να γεμίζει το προαύλιο με παιδιά που μεγαλώνουν στη θαλπωρή, με παιδιά που πέρασαν το Αιγαίο κι ακόμα πασχίζουν να πουν την καλημέρα στα ελληνικά, με παιδιά που οι γονείς τους τ' αγκαλιάζουν από αγάπη, με παιδιά που έχασαν στον πόλεμο τη μάνα ή τον πατέρα. Κι όμως όλα το ίδιο να χαμογελούν. Κι όμως σε όλα το ίδιο παιδικό βλέμμα να λάμπει, φωτίζοντας την ελπίδα.
Όμορφα να σε σκέφτομαι, όμορφα να σ' αγαπώ. Να ξημερώνει ανοιξιάτικος Οκτώβρης και να σ' έχω μικρό σημείωμα φυλαγμένο στο τσεπάκι της καρδιάς. Κι ας φοβούνται οι προληπτικοί τις μέσα δονήσεις κι ας φοβούνται οι ονειροπόλοι τις αρρυθμίες του έρωτα.






Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

ΤΥΧΑΙΑ ΒΡΟΧΗ

• Μην αναζητάς τις νύχτες μου. Μην τρυπώνεις στα όνειρά μου, με άλλοθι την τυχαία βροχή. Δεν σε στεγνώνω πια. Δεν σ' αγγίζω. Δεν σ' αναγνωρίζω καν. Ποτέ δεν σ' αναγνώριζα μέσα στους χειμώνες. Και γεννιέται χειμώνας εκεί έξω. Εισβάλλεις. Ματαιώνεις τα μακρινά μου ταξίδια. Περπατώ ξυπόλυτη σε νησιά απάτητα. Μ' ένα σακίδιο πλάτης αντί για φτερά. Ξυπνάω μουσκεμένη. Δεν είναι ιδρώτας. Μα μουσκεμένη είμαι, από δάκρυα.




Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

• Ραγδαία επιδείνωση του καιρού. Τόνοι δακρύων αναβλύζουν από τα μάτια σου. Σε κοιτάζω και γεμίζω τα πνευμόνια μου αέρα πελαγίσιο, αγαπημένο, εκπνέοντας με δύναμη πάνω από τα σύννεφά σου. Στεγνώνεις και γνέφεις ευγνωμοσύνη. Φεύγω κι αφήνω ένα μολύβι πάνω απ' τις λευκές σελίδες σου. Γράψε. Γράψε, σου λέω. Φτιάξε ποιήματα να τυλίγονται οι στερημένοι από χάδι. Φτιάξε μουσική πάνω στο αόρατο πεντάγραμμο που ζωγραφίζουν με το δάχτυλο φυσώντας τα χνώτα τους οι άστεγοι της αγάπης. Κι εγώ αύριο θα είμαι εδώ. Να σου θυμίζω πόσο γλυκαίνει το φιλί σου, όσους ξημερώνονται δίχως έρωτα. Κι όσα παιδιά γεννήθηκαν με το στίγμα του ανεπιθύμητου ονειρευτή.





Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ '87


• Μια σταγόνα αίμα πάνω στο χαρτί με τους στίχους της Piaf, το σκισμένο από τη λαμαρίνα τζιν, το αγαπημένο μπλουζάκι που κόπηκε στη μέση με ψαλίδι, το σώμα στο ασθενοφόρο, πιο ψηλά εσύ, σε ξυπνούν τα ράμματα, ποιος φρέναρε, ποιος επιτάχυνε κι έφυγε, ποτέ δεν σου άρεσε η εγκατάλειψη, μπρούμυτα στο ράντσο του Κρατικού Νίκαιας, στο δίπλα δωμάτιο παπάς ψέλνοντας μεταλαβαίνει ετοιμοθάνατο, πονάς σε όλο το σώμα, περνούν επισκέπτες δίπλα σου και κουνούν με συμπάθεια το κεφάλι, τροχαίο; ρωτούν, ναι απαντούν οι δικοί σου, λίγα χιλιοστά και θα τέλειωναν όλα, δήλωσε κοφτά ο γιατρός, "από θαύμα", δεν θυμάσαι τίποτα, ήρθε η μαμά, ο αδερφός, η Ελένη, η Βάσω, ήρθε η Μαρία που έμενε κοντά, ήρθε η οικογένειά της, η Μαρία που αυτοκτόνησε πριν τέσσερα χρόνια, πονάς παντού, ζαλίζεσαι, δεν θυμάσαι, μα φοβάσαι, θέλετε να κάνετε μήνυση; ρωτάει ο αστυνόμος, γνέφεις όχι, ποιος να βρεθεί στο σκοτάδι της Ιεράς Οδού, το αφήνω στον Θεό, σκέφτεσαι, διψάς, πονάς, πονάς, 11 Δεκέμβρη 1987, τριάντα χρόνια πριν, κοντά στα μεσάνυχτα που άλλαζε η μέρα, που ξημέρωνε του Αγίου Σπυρίδωνα, που κολλάς τα δυο δάχτυλα στη φλεβίτσα στη βάση του λαιμού σου και τη νιώθεις να χτυπά.