Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

ΘΡΑΝΙΟ

Θυμάσαι; Τούτος ο Σεπτέμβρης θα είναι όπως το καλοκαίρι μας, είχαμε πει. Και φτιάχναμε λόγια μεγάλα, λέξεις σημαδεμένες μ' ένα φεγγάρι που μόλις μεγάλωνε, την ώρα που η άμμος στα πόδια μας, λίγο μετά το δειλινό, άρχιζε να δροσίζει. Θυμάσαι; Σου έδειχνα τη μεγάλη Άρκτο κι άλλους μακρινούς σχηματισμούς αστεριών, που τους βάφτιζα με τη φαντασία μου, για να φανώ στα μάτια σου σπουδαία. Θυμάσαι; Μύριζαν ρίγανη και θυμάρι οι βόλτες μας. Κι όταν γελούσες, σε φωτογράφιζα. Εκεί στην άκρη του φάρου. Σε φωτογράφιζα, γιατί ήξερα πως αυτό θα είναι ό,τι απομείνει από σένα. Σαν έρθει ο καιρός ν'αλλάξουμε για πάντα θρανία στη ζωή μας. 



Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΒΡΕΦΟΔΟΧΟΣ

Δεν σώθηκε τίποτα. Ούτε μια μνήμη. Δεν σκόρπισες καμιά λέξη στο πάτωμα, κανένα φιλί που είχε μείνει μισό. Τα πήρες όλα. Έστω. Στο πανηγύρι των Ερώτων, εκεί που κάθε χρόνο δέονται για τις χαμένες αγάπες, βρήκα όλα τα κλοπιμαία. Έτοιμα προς πώληση. Όλα. Ποιήματα και αυτοσχέδια καράβια από χαρτί. Το όνομά σου ζωγραφισμένο πολλές φορές με χρωματιστούς μαρκαδόρους. Όλα. Φωτογραφίες, σημειώματα, κάρτες από περασμένη γιορτή, ευχές γραμμένες από χέρι παιδικό. Τραγούδια. Κι αγγίγματα. Εκεί τακτοποιημένα στη σειρά. Όλα προς πώληση. Πόσο στοιχίζουν; ρώτησα. Τ’ αγόρασα. Όλα. Και τ’ απόθεσα τρυφερά στη βρεφοδόχο της λήθης. Να μεγαλώσουν και ν’ αγαπηθούν, μακριά σου, μακριά μου, σε χέρια ξένα.




Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Κρατήσου μακριά από τη φωτιά.
Φυλάξου μακριά από τον άνεμο,
μου φώναζαν.
Γεμάτα εύφλεκτο υγρό
τα μάτια σου όταν με κοίταζαν.
Τα χέρια σου έσκιζαν τη σάρκα μου
μην και με ποθήσουν.
Έμεινα άυλη για να μ’ αγαπήσεις.
Όταν όλοι, κρατήσου μακριά,
μου φώναζαν,
εγώ σε περίμενα.


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΔΙΑΦΑΝΟΣ

Φαίνονταν οι φλέβες των αστεριών
σε ουρανό διάφανο.
Ως εκεί σε ταξίδεψα.
Ολάκερους γαλαξίες να χωρέσω
σε μια σπιθαμή του καρπού σου.
Μετά τον τελευταίο σπασμό
δεν άναψα καν τσιγάρο.