29 Ιουνίου 2018

ΧΕΡΙΑ

Γιατί στο αντίο, 
μέσα στο ελάχιστο 
του χρόνου, 
δεν αγγίζονται 
παρά μόνο 
με τις άκρες 
των δαχτύλων 
τα χέρια.


ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΕΣΥ

Κι η μουσική, αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις. Τα λόγια που δεν θα διαβάσεις. Όλα μακρινά. Όλα ξεθωριασμένα. Κι ήταν σαν να το μάντευα, εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι που φεύγοντας σταμάτησες για μια στιγμή, γύρισες, με κοίταξες μέσα από το κράνος σου και συναντήθηκε για τελευταία φορά το βλέμμα μας. Τότε, που ένα σφίξιμο στην καρδιά, προμήνυε το τέλος. Κι η μουσική, αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις. Και τα ποιήματα, αχ τα ποιήματα που δεν θα σου διαβάσω.



25 Μαρτίου 2018

ΤΡΙΜΜΑΤΑ

Αλλάζουν οι εποχές,
ονόματα γίνονται τρίμματα
μέσα σε φάκελο κλεισμένο.
Αποσυναρμολογούμαι
με άνεμο που φύσηξε
απ' τη μεριά της λήθης.
Έφυγες και σκόρπισες
στο πέρασμά σου,
αποκαΐδια, τα φιλιά μου
και λόγια που κάρφωνα
μυστικά στις νύχτες σου.
Έξω οι μέρες μεγαλώνουν.
Άλλα λιμάνια φωνάζουν
τ' όνομά μου,
μα θυμάμαι αμυδρά
πως κάποτε μου αρκούσε
η εαρινή ισημερία των ματιών σου.


• Της Άνοιξης - Ελένη





03 Μαρτίου 2018

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ

Ο πιο βαθύς χειμώνας είναι πάντα εκείνος χωρίς μνήμη. 
Γι' αυτό να με θυμάσαι που και που, 
όταν πηχτό σκοτάδι γίνεται η νύχτα. 
Κάνε με όνειρο και βάφτισέ με Εφιάλτη ή Κανένα. 
Κι αν σε ρωτούν ποιον αγάπησες, αν σε ρωτήσουν 
ποιος σου έλειψε ν' απαντάς Κανένας. 
Αν σ' αγκαλιάζουν όταν ξυπνάς από φόβο, 
δεν είναι τίποτα να λες, Εφιάλτης. 
Μη μαρτυρήσεις όμως ποτέ τ' όνομά μου.




01 Μαρτίου 2018

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ποια είναι η δική σου ιστορία; 
Έρχεσαι από μακριά; 
Με πόσα τατουάζ στο σώμα 
εξαργύρωσες τους έρωτές σου; 
Αγαπάς ακόμα τις ασπρόμαυρες ταινίες; 
Καπνίζεις άφιλτρα; 
Χορεύεις τις νύχτες 
κάτω απ' τις φυματικές λάμπες της πόλης, 
σε δρόμους υγρούς από σπέρμα κι αναφιλητά; 
Ποιο είναι τ' όνομά σου; 
Κι αν ακόμα θυμάσαι, θυμάσαι πώς με λένε;




28 Φεβρουαρίου 2018

ΜΕ ΦΙΛΟΥΣΕΣ

• Θυμάμαι τα μάτια σου που φθινοπώριαζαν, μέσα στις πρώτες βροχές του Σεπτέμβρη. Κι ήμουν εκεί να ντύνομαι στα γαλάζια, όταν αποζητούσες καράβι για φυγή, να φοράω τα μοβ, όταν σου έλειπε πανί να ξεδιπλώσεις στον άνεμο. Ύστερα άνοιγες μια ομπρέλα πολύχρωμη για να κρυφτώ και με φυλούσες, στα όνειρά μου δυνατά με φιλούσες.




25 Φεβρουαρίου 2018

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ


• Όμορφα να σε σκέφτομαι, όμορφα να σ' αγαπώ. Να ξημερώνει ανοιξιάτικος Οκτώβρης, να φοβούνται οι προληπτικοί τον σεισμό κι οι ονειροπόλοι τον έρωτα. Και πριν χτυπήσει το κουδούνι να γεμίζει το προαύλιο με παιδιά που μεγαλώνουν στη θαλπωρή, με παιδιά που πέρασαν το Αιγαίο κι ακόμα πασχίζουν να πουν την καλημέρα στα ελληνικά, με παιδιά που οι γονείς τους τ' αγκαλιάζουν από αγάπη, με παιδιά που έχασαν στον πόλεμο τη μάνα ή τον πατέρα. Κι όμως όλα το ίδιο να χαμογελούν. Κι όμως σε όλα το ίδιο παιδικό βλέμμα να λάμπει, φωτίζοντας την ελπίδα.
Όμορφα να σε σκέφτομαι, όμορφα να σ' αγαπώ. Να ξημερώνει ανοιξιάτικος Οκτώβρης και να σ' έχω μικρό σημείωμα φυλαγμένο στο τσεπάκι της καρδιάς. Κι ας φοβούνται οι προληπτικοί τις μέσα δονήσεις κι ας φοβούνται οι ονειροπόλοι τις αρρυθμίες του έρωτα.






24 Φεβρουαρίου 2018

22 Φεβρουαρίου 2018

ΤΥΧΑΙΑ ΒΡΟΧΗ

• Μην αναζητάς τις νύχτες μου. Μην τρυπώνεις στα όνειρά μου, με άλλοθι την τυχαία βροχή. Δεν σε στεγνώνω πια. Δεν σ' αγγίζω. Δεν σ' αναγνωρίζω καν. Ποτέ δεν σ' αναγνώριζα μέσα στους χειμώνες. Και γεννιέται χειμώνας εκεί έξω. Εισβάλλεις. Ματαιώνεις τα μακρινά μου ταξίδια. Περπατώ ξυπόλυτη σε νησιά απάτητα. Μ' ένα σακίδιο πλάτης αντί για φτερά. Ξυπνάω μουσκεμένη. Δεν είναι ιδρώτας. Μα μουσκεμένη είμαι, από δάκρυα.