Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ

Νοσούν απόψε οι λέξεις. 
Φτηνές απομιμήσεις του κάποτε.
Του ίσως. Του μαζί. 
Φτηνές απομιμήσεις των χεριών 
που σταύρωνες γονατιστός 
πάνω στο φθαρμένο μου τζιν, 
καθώς ο απόηχος της ικεσίας σου, 
τρυπούσε τ' αυτιά μου. 
Αρματώθηκα με άσφαιρα φιλιά, 
για σένα που υπήρξες 
ο Παρατατικός της ζωής μου. 
Και άρπαξες την αμνηστία 
πυρπολώντας βίαια τις στιγμές 
που διάβαζα στα μάτια σου, 
τα τελευταία αποκαΐδια της ψυχής σου.



Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ



Φθινοπωριάζουν οι άνθρωποι
ξεσπούν πρωτοβρόχια στις ψυχές
αλλάζουν ρότα οι άνεμοι.
Απλώνεις το λευκό σου μπλουζάκι
στην άκρη του σύννεφου
και βάζεις το time in a bottle
σε 45άρι δισκάκι στο πικ απ.
Άκου πώς γελάνε τα παιδιά στον δρόμο
οι μανάδες τους ακόμα τα βυζαίνουν ελπίδα
στους μακρινούς καταυλισμούς
σπέρνουν τα όνειρα που θα θεριέψει
η άνοιξη.

Αν μου ορκιστείς πως δεν θα πάψεις ποτέ
να είσαι επαναστάτης
δεν θα πάρω τ' αποδημητικό βλέμμα μου
από πάνω σου.

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

Η ΟΔΥΝΗ ΤΟΥ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΥ

Μέσα μου ξεσπάει αντάρα.
Θυμώνουν οι άνεμοι που δεν τους άφησα να σε γνωρίσουν.
Με οδηγό κουφάρια αστερισμών, πλοηγώ σε πέλαγος αχαρτογράφητο
-μη μ’ αφήνεις στην οδύνη του ανεκπλήρωτου.

Σε ονειρεύομαι να γέρνεις πάνω μου με μάτια ανοιχτά,
σαν κελιά ηδονής, που για μια νύχτα πήραν άφεση.
Είπα, δική μου αυτή η στιγμή και με ονομάτισες αγάπη,
στον φάκελο που έκλεισες υφαίνοντας λόγια κι αφές
και σφράγισες στάζοντας τη φλόγα απ' τα αναφιλητά σου.

Αμάρτησα. Όταν το σώμα σου έγινε αψίδα για να χτίσω
τον τρούλο της υποταγής μου.
Αμάρτησα. Όταν σε συλλογίστηκα κατά μόνας,
ενώ έξω λυσσομανούσε η άβυσσος σκοτεινή κι αγέρωχη.
Και έπλυνα τα χέρια μου στο καθαρτήριο των φιλιών σου.

Εγώ που προσπέρασα τους κατακλυσμούς
για να γίνω η αιώνια παρουσία σου,
η ηχώ του κύματος,
η ωραία άνοιξη που εναποθέτει
τους τρυφερούς κάλυκες των λουλουδιών στα μαλλιά σου.
Εγώ ιχνηλάτης σε σώμα ανεξερεύνητο,
εγώ τυμβωρύχος σε σώμα λεηλατημένο.





Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΧΕΡΙΑ

Γιατί στο αντίο, 
μέσα στο ελάχιστο 
του χρόνου, 
δεν αγγίζονται 
παρά μόνο 
με τις άκρες 
των δαχτύλων 
τα χέρια.



ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΕΣΥ

Κι η μουσική, αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις. Τα λόγια που δεν θα διαβάσεις. Όλα μακρινά. Όλα ξεθωριασμένα. Κι ήταν σαν να το μάντευα, εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι που φεύγοντας σταμάτησες για μια στιγμή, γύρισες, με κοίταξες μέσα από το κράνος σου και συναντήθηκε για τελευταία φορά το βλέμμα μας. Τότε, που ένα σφίξιμο στην καρδιά, προμήνυε το τέλος. Κι η μουσική, αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις. Και τα ποιήματα, αχ τα ποιήματα που δεν θα σου διαβάσω.





Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

ΤΡΙΜΜΑΤΑ

Αλλάζουν οι εποχές,
ονόματα γίνονται τρίμματα
μέσα σε φάκελο κλεισμένο.
Αποσυναρμολογούμαι
με άνεμο που φύσηξε
απ' τη μεριά της λήθης.
Έφυγες και σκόρπισες
στο πέρασμά σου,
αποκαΐδια, τα φιλιά μου
και λόγια που κάρφωνα
μυστικά στις νύχτες σου.
Έξω οι μέρες μεγαλώνουν.
Άλλα λιμάνια φωνάζουν
τ' όνομά μου,
μα θυμάμαι αμυδρά
πως κάποτε μου αρκούσε
η εαρινή ισημερία των ματιών σου.


• Της Άνοιξης - Ελένη





Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ

Ο πιο βαθύς χειμώνας είναι πάντα εκείνος χωρίς μνήμη. 
Γι' αυτό να με θυμάσαι που και που, 
όταν πηχτό σκοτάδι γίνεται η νύχτα. 
Κάνε με όνειρο και βάφτισέ με Εφιάλτη ή Κανένα. 
Κι αν σε ρωτούν ποιον αγάπησες, αν σε ρωτήσουν 
ποιος σου έλειψε ν' απαντάς Κανένας. 
Αν σ' αγκαλιάζουν όταν ξυπνάς από φόβο, 
δεν είναι τίποτα να λες, Εφιάλτης. 
Μη μαρτυρήσεις όμως ποτέ τ' όνομά μου.




Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ποια είναι η δική σου ιστορία; 
Έρχεσαι από μακριά; 
Με πόσα τατουάζ στο σώμα 
εξαργύρωσες τους έρωτές σου; 
Αγαπάς ακόμα τις ασπρόμαυρες ταινίες; 
Καπνίζεις άφιλτρα; 
Χορεύεις τις νύχτες 
κάτω απ' τις φυματικές λάμπες της πόλης, 
σε δρόμους υγρούς από σπέρμα κι αναφιλητά; 
Ποιο είναι τ' όνομά σου; 
Κι αν ακόμα θυμάσαι, θυμάσαι πώς με λένε;




Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

ΜΕ ΦΙΛΟΥΣΕΣ

• Θυμάμαι τα μάτια σου που φθινοπώριαζαν, μέσα στις πρώτες βροχές του Σεπτέμβρη. Κι ήμουν εκεί να ντύνομαι στα γαλάζια, όταν αποζητούσες καράβι για φυγή, να φοράω τα μοβ, όταν σου έλειπε πανί να ξεδιπλώσεις στον άνεμο. Ύστερα άνοιγες μια ομπρέλα πολύχρωμη για να κρυφτώ και με φυλούσες, στα όνειρά μου δυνατά με φιλούσες.