Τώρα σε κρατώ ασύμφωνη κραυγή πάνω στην ικεσία του κορμιού μου. Αφηγημένη κι αδέσποτη.


Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

ΑΡΚΤΟΣ

Αποσιώπησα
το πιο μεγάλο
έγκλημα·
σταμάτησα
το αέναο ταξίδι
του ουρανού
ακινητοποιώντας
τις πορείες
των άστρων.
Έκαιγε η μικρή Άρκτος
λάφυρο
μέσα στα χέρια μου.
Στιγμή δεν μετάνιωσα.



Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

ΕΠΑΙΤΗΣ ΣΤΙΓΜΩΝ

Έτσι τιθασεύω τη λογική
κι αφήνω την επιθυμία
έρμαιο του πολύ
αψηφώντας όλους τους κανόνες
της θλίψης μου.
Βρίσκω ένα πακέτο
Gauloises Blondes,
που παράπεσε
όταν μετακόμιζαν οι Ενοχές
και το προσφέρω αντίδωρο
στον ζητιάνο της λύπης μου.
Από τότε υπάρχει πάντα
ένας σπουδαίος λόγος
ν’ ανταμείβω το ανέφικτο
με υπερβολές, ανταλλάσσοντας
την καχυποψία του μέλλοντος
με τα ελάχιστα αναφιλητά μου.
Έξω φυσάει, χειμωνιάζει
και δεν έχω πού ν’ απλώσω
τόσα μουσκεμένα φιλιά
να στεγνώσουν από τη θύμηση.
Προέχει το όνειρο, σκέφτομαι
και ξεσκονίζω τα παλιά μου βιβλία,
εκείνα που κάποτε με ξενύχτησαν
όταν προετοιμαζόμουν
για το μεταπτυχιακό της Αγάπης.
Τώρα ξέρω πως
δεν θα λογοδοτήσω παρά μόνο
στα εναπομείναντα αισθήματα
και στα ονόματα που καλώ
μέσα στη βραδινή προσευχή μου.
Κι αυτή η φωτογραφία μέσα
στο φθαρμένο πορτοφόλι
δεν είναι τίποτε άλλο
παρά το ασπρόμαυρο παιδί
που υπήρξα κάποτε
και επιστρέφει κάθε φορά
που ένας άστεγος
συναισθημάτων
ένας επαίτης στιγμών
περιμένει στο κατώφλι μου.


Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

ΣΕ ΘΕΛΩ

Όχι απέναντι.
Δίπλα μου σε θέλω.
Ν’ αγγίζονται οι ώμοι μας.
Και οι μικρές φτερούγες
που ξετυλίγονται
όταν δεν μας βλέπει κανείς.
Πλάι μου να ’σαι.
Εκεί που έχουμε ράψει
μισοσκισμένες
τις παλιές μας υποθέσεις
και τα τεκμήρια
για όσες μικρές σιωπές
γίνηκαν ποιήματα.
Όχι απέναντι.
Δίπλα μου σε θέλω.
Σε θέλω.



Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

SANTE

Οι πιο δυνατοί έρωτες
κάπνιζαν πάντα Santé
οδηγούσαν βρώμικες enduro
κι έβλεπαν ταινίες του Fassbinder.
Όταν κρύωνα
με τύλιγαν
στο ξεβαμμένο μπουφάν τους.
Μοιραζόμασταν το ίδιο μπουκάλι
και τα ίδια αστέρια στον ουρανό.
Πριν φύγουν
μου χάριζαν δίσκους
με γαλλικά τραγούδια
κι άφηναν παρακαταθήκη
το άρωμά τους
πάνω σε ξεχασμένα μπλουζάκια.
Ύστερα από έτη φωτός
τρύπωναν σαν γράμμα μεταμέλειας
κάτω από τη χαραμάδα
της ψυχής μου.





Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

ΕΡΜΑ

Να είσαι ερωτεύσιμος.
Να μένεις ερωτευμένος.
Να εμμένεις.
Όταν γύρω εφορμούν
ψυχές ανέραστες.
Και σώματα χορτασμένα
από το τίποτα.
Να είσαι ερωμένος.
Καθώς τα χνώτα τους
ταπεινωμένα και μόνα
θα εκλιπαρούν τον οίκτο
έστω μιας μικρής σου λέξης.
Nα γαντζωθούν πίσω
από το τελικό της σίγμα
και να δώσουν νόημα
στα φευγαλέα λόγια
και στ’ ασήμαντα.
Να εμμένεις.
Ιχνηλάτης των αλλιώς
ερμηνευμένων.

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

ΚΑΡΤΑ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ

Να βρίσκεις ακατέργαστο το φιλί μου,
να το μπερδεύεις πότε στα αναφιλητά 
πότε στο γέλιο σου,
να γεμίζεις ενοχές και μετά να αλητεύεις 
με το έτσι θέλω στο μέσα μου.
Δίχως καν να έχεις πάρει κάρτα παραμονής.


Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Το φως εντός μου ασπρόμαυρο 
και μόνο όταν διαθλάται 
μες στο πρίσμα της αγάπης
μετουσιώνεται σε χρώμα.




ΑΔΙΑΧΩΡΗΤΟ

Φαντάζεσαι πως σκύβει και σε φιλάει.
Έτσι χωρίς προφανή αιτία.
Κλείνεις τα μάτια και νιώθεις 
τα λυτά μαλλιά στο πρόσωπο. 
Γελάς.Και τώρα;Σου λέει.
Όχι δεν σου μιλάει.Το υποθέτεις.
Ονειρεύεσαι πως ψάχνει τις λέξεις σου.
Σπασμένες σε συλλαβές και υπονοούμενα.
Την ίδια στιγμή χιλιάδες μικροί σπινθήρες
 ασφυκτιούν στη γλώσσα σου.
Αν τολμούσα εγώ;σκέφτεσαι.
Κι όμως οι μεγαλύτερες πυρκαγιές
 από τέτοια φιλιά ξεκίνησαν.
Απρόσεκτα και ανυπόμονα.
Στο αδιαχώρητο του πόθου.