Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΕΣΥ

Κι η μουσική, αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις. Τα λόγια που δεν θα διαβάσεις. Όλα μακρινά. Όλα ξεθωριασμένα. Κι ήταν σαν να το μάντευα, εκείνο το φθινοπωρινό μεσημέρι που φεύγοντας σταμάτησες για μια στιγμή, γύρισες, με κοίταξες μέσα από το κράνος σου και συναντήθηκε για τελευταία φορά το βλέμμα μας. Τότε, που ένα σφίξιμο στην καρδιά, προμήνυε το τέλος. Κι η μουσική, αχ αυτή η μουσική που ποτέ δεν θ' ακούσεις. Και τα ποιήματα, αχ τα ποιήματα που δεν θα σου διαβάσω.