Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΒΡΕΦΟΔΟΧΟΣ

Δεν σώθηκε τίποτα. Ούτε μια μνήμη. Δεν σκόρπισες καμιά λέξη στο πάτωμα, κανένα φιλί που είχε μείνει μισό. Τα πήρες όλα. Έστω. Στο πανηγύρι των Ερώτων, εκεί που κάθε χρόνο δέονται για τις χαμένες αγάπες, βρήκα όλα τα κλοπιμαία. Έτοιμα προς πώληση. Όλα. Ποιήματα και αυτοσχέδια καράβια από χαρτί. Το όνομά σου ζωγραφισμένο πολλές φορές με χρωματιστούς μαρκαδόρους. Όλα. Φωτογραφίες, σημειώματα, κάρτες από περασμένη γιορτή, ευχές γραμμένες από χέρι παιδικό. Τραγούδια. Κι αγγίγματα. Εκεί τακτοποιημένα στη σειρά. Όλα προς πώληση. Πόσο στοιχίζουν; ρώτησα. Τ’ αγόρασα. Όλα. Και τ’ απόθεσα τρυφερά στη βρεφοδόχο της λήθης. Να μεγαλώσουν και ν’ αγαπηθούν, μακριά σου, μακριά μου, σε χέρια ξένα.




Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Κρατήσου μακριά από τη φωτιά.
Φυλάξου μακριά από τον άνεμο,
μου φώναζαν.
Γεμάτα εύφλεκτο υγρό
τα μάτια σου όταν με κοίταζαν.
Τα χέρια σου έσκιζαν τη σάρκα μου
μην και με ποθήσουν.
Έμεινα άυλη για να μ’ αγαπήσεις.
Όταν όλοι, κρατήσου μακριά,
μου φώναζαν,
εγώ σε περίμενα.


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΔΙΑΦΑΝΟΣ

Φαίνονταν οι φλέβες των αστεριών
σε ουρανό διάφανο.
Ως εκεί σε ταξίδεψα.
Ολάκερους γαλαξίες να χωρέσω
σε μια σπιθαμή του καρπού σου.
Μετά τον τελευταίο σπασμό
δεν άναψα καν τσιγάρο.




Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΟΜΟΙΟΣΤΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

Δεν κράτησα ένα φιλί να θυμάμαι
ένα χάδι να με ματώνει η μνήμη του.
Δεν κράτησα ένα φευγαλέο άγγιγμα
όπως δυο άνθρωποι που συναντιούνται
βιαστικοί μέσα στο πλήθος.
Δεν κράτησα.
Τα τελευταία μου λόγια παρακαταθήκη σου
σε δυο χαρτάκια σημειώσεων.


Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ

Ξέρω. Σωπαίνεις. Πέρασε η ώρα
και πρέπει να χωριστούμε.
Όλα τ’ αγγίγματά μου θ’ ασφυκτιούν
μέσα απ’ το λευκό πουκάμισό σου.
Θα κατηφορίζεις τον δρόμο
θα μπαίνεις στο λεωφορείο
εκείνα εγκλωβισμένα
θα σου θυμίζουν
τα λίγα που τόλμησα.
Δεν κοίταξα από το παράθυρο
όταν έφευγες.


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ΔΙΣΕΚΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Σ’ ένα χρόνο από τώρα
δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου
πως τούτη τη δίσεκτη νύχτα
σ’ έψαχναν μικροί ναυαγοί
τα χέρια μου,
σκαρφάλωναν απεγνωσμένα
στους ώμους σου,
ξεδιψούσαν στο στήθος σου.
Δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου,
πως μέχρι το ξημέρωμα
απάγκιαζα σε κείνον
τον φυλαγμένο όρμο 
του κορμιού σου
εκλιπαρώντας ένα φιλί ζωής
βαθιά μέσα σου.


Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

ΚΛΑΡΑΚΙ

Κι όλοι πίστεψαν πως η άνοιξη
είναι το ανθισμένο κλαράκι
που μου έφερε ο Δημήτρης,
στο διάλειμμα.
Κανείς δεν ήξερε πως,
η δική μου άνοιξη
μέσα στα μάτια σου γεννήθηκε.




ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ

Το απόβραδο εκείνο που άγγιξα τη γυμνή σου πλάτη ξοδεύοντας όλη μου τη γενναιότητα σε δυο-τρεις διαδρομές απ’ τον έναν ώμο στον άλλο, απ’ το ένα πλευρό στο άλλο, ενώ εσύ σιωπηλά ακουμπούσες στο γόνατό μου. Το κράτησα εκείνο το χάδι. Και το δικό σου το βιαστικό. Το κράτησα. Το κρατάω.