Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

ΑΝΑΜΟΝΗ

Πες μου, λοιπόν, 
πώς εξαργυρώνεται 
τόση αναμονή 
μπροστά στο ταμείο 
αισθημάτων;




© Ελένη Μαυρογονάτου ~ πέμπτη ποιητική συλλογή

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

ΠΕΡΟΝΗ

Απασφαλίζεις αγγίγματα 
και τα χείλη σου με θρυμματίζουν 
μέσ' από ριπές φιλιών. 
Πουθενά αλεξίσφαιρο συναίσθημα.




© Ελένη Μαυρογονάτου ~ πέμπτη ποιητική συλλογή

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΕΣΥ

Θεριό οι λέξεις. Διψούν τα φωνήεντα,
αγρίμια τα σύμφωνα, πεινασμένα
σκαρφαλώνουν στα χέρια σου.
Θυμώνουν οι άνεμοι που δεν τους άφησα
να σε γνωρίσουν.
Ξεσπάει αντάρα μέσα μου.
Πλοηγώ σε πέλαγος αχαρτογράφητο.
Νεαροί φάροι καθισμένοι σε βράχο,
ανάβουν τσιγάρο.
Στην κάθε ρουφηξιά φεγγίζει η χίμαιρα.
Με οδηγούν κουφάρια αστερισμών,
ξεγελιούνται οι ευχές, τα δάκρυα,
μη μ’ αφήνεις στην οδύνη του ανεκπλήρωτου.
Σε ονειρεύομαι πάντα να γέρνεις πάνω μου
με μάτια ανοιχτά, σαν κελιά ηδονής,
που μόνο για μια νύχτα πήραν άφεση.
Είπα, δική μου αυτή η στιγμή
και με ονομάτισες αγάπη,
στον φάκελο που έκλεισες
υφαίνοντας λόγια κι αφές
και σφράγισες στάζοντας αναφιλητά.
Αμάρτησα. Όταν το σώμα σου έγινε αψίδα
για να χτίσω τον τρούλο της υποταγής μου.
Αμάρτησα. Όταν σε συλλογίστηκα κατά μόνας,
ενώ έξω λυσσομανούσε η άβυσσος
σκοτεινή κι αγέρωχη.
Κι έπλυνα τα χέρια μου
στο καθαρτήριο των φιλιών σου,
εγώ που προσπέρασα τους κατακλυσμούς
για να γίνω η αιώνια παρουσία σου,
η ηχώ του κύματος,
η ωραία άνοιξη που εναποθέτει
τους τρυφερούς κάλυκες των λουλουδιών
στα μαλλιά σου.
Εγώ τυμβωρύχος σε σώμα ανεξερεύνητο,
ιχνηλάτης σε γη λεηλατημένη,
εγώ αυτούσια, εγώ ομοούσια εσύ.

© Ελένη Μαυρογονάτου



• Στο γέννημα της πέμπτης ποιητικής συλλογής.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

ΘΡΑΝΙΟ

Θυμάσαι; Τούτος ο Σεπτέμβρης θα είναι όπως το καλοκαίρι μας, είχαμε πει. Και φτιάχναμε λόγια μεγάλα, λέξεις σημαδεμένες μ' ένα φεγγάρι που μόλις μεγάλωνε, την ώρα που η άμμος στα πόδια μας, λίγο μετά το δειλινό, άρχιζε να δροσίζει. Θυμάσαι; Σου έδειχνα τη μεγάλη Άρκτο κι άλλους μακρινούς σχηματισμούς αστεριών, που τους βάφτιζα με τη φαντασία μου, για να φανώ στα μάτια σου σπουδαία. Θυμάσαι; Μύριζαν ρίγανη και θυμάρι οι βόλτες μας. Κι όταν γελούσες, σε φωτογράφιζα. Εκεί στην άκρη του φάρου. Σε φωτογράφιζα, γιατί ήξερα πως αυτό θα είναι ό,τι απομείνει από σένα. Σαν έρθει ο καιρός ν'αλλάξουμε για πάντα θρανία στη ζωή μας. 



Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΒΡΕΦΟΔΟΧΟΣ

Δεν σώθηκε τίποτα. Ούτε μια μνήμη. Δεν σκόρπισες καμιά λέξη στο πάτωμα, κανένα φιλί που είχε μείνει μισό. Τα πήρες όλα. Έστω. Στο πανηγύρι των Ερώτων, εκεί που κάθε χρόνο δέονται για τις χαμένες αγάπες, βρήκα όλα τα κλοπιμαία. Έτοιμα προς πώληση. Όλα. Ποιήματα και αυτοσχέδια καράβια από χαρτί. Το όνομά σου ζωγραφισμένο πολλές φορές με χρωματιστούς μαρκαδόρους. Όλα. Φωτογραφίες, σημειώματα, κάρτες από περασμένη γιορτή, ευχές γραμμένες από χέρι παιδικό. Τραγούδια. Κι αγγίγματα. Εκεί τακτοποιημένα στη σειρά. Όλα προς πώληση. Πόσο στοιχίζουν; ρώτησα. Τ’ αγόρασα. Όλα. Και τ’ απόθεσα τρυφερά στη βρεφοδόχο της λήθης. Να μεγαλώσουν και ν’ αγαπηθούν, μακριά σου, μακριά μου, σε χέρια ξένα.




Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Κρατήσου μακριά από τη φωτιά.
Φυλάξου μακριά από τον άνεμο,
μου φώναζαν.
Γεμάτα εύφλεκτο υγρό
τα μάτια σου όταν με κοίταζαν.
Τα χέρια σου έσκιζαν τη σάρκα μου
μην και με ποθήσουν.
Έμεινα άυλη για να μ’ αγαπήσεις.
Όταν όλοι, κρατήσου μακριά,
μου φώναζαν,
εγώ σε περίμενα.


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΔΙΑΦΑΝΟΣ

Φαίνονταν οι φλέβες των αστεριών
σε ουρανό διάφανο.
Ως εκεί σε ταξίδεψα.
Ολάκερους γαλαξίες να χωρέσω
σε μια σπιθαμή του καρπού σου.
Μετά τον τελευταίο σπασμό
δεν άναψα καν τσιγάρο.




Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΟΜΟΙΟΣΤΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

Δεν κράτησα ένα φιλί να θυμάμαι
ένα χάδι να με ματώνει η μνήμη του.
Δεν κράτησα ένα φευγαλέο άγγιγμα
όπως δυο άνθρωποι που συναντιούνται
βιαστικοί μέσα στο πλήθος.
Δεν κράτησα.
Τα τελευταία μου λόγια παρακαταθήκη σου
σε δυο χαρτάκια σημειώσεων.


Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ

Ξέρω. Σωπαίνεις. Πέρασε η ώρα
και πρέπει να χωριστούμε.
Όλα τ’ αγγίγματά μου θ’ ασφυκτιούν
μέσα απ’ το λευκό πουκάμισό σου.
Θα κατηφορίζεις τον δρόμο
θα μπαίνεις στο λεωφορείο
εκείνα εγκλωβισμένα
θα σου θυμίζουν
τα λίγα που τόλμησα.
Δεν κοίταξα από το παράθυρο
όταν έφευγες.


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ΔΙΣΕΚΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Σ’ ένα χρόνο από τώρα
δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου
πως τούτη τη δίσεκτη νύχτα
σ’ έψαχναν μικροί ναυαγοί
τα χέρια μου,
σκαρφάλωναν απεγνωσμένα
στους ώμους σου,
ξεδιψούσαν στο στήθος σου.
Δεν θα θυμάσαι, αγάπη μου,
πως μέχρι το ξημέρωμα
απάγκιαζα σε κείνον
τον φυλαγμένο όρμο 
του κορμιού σου
εκλιπαρώντας ένα φιλί ζωής
βαθιά μέσα σου.


Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

ΚΛΑΡΑΚΙ

Κι όλοι πίστεψαν πως η άνοιξη
είναι το ανθισμένο κλαράκι
που μου έφερε ο Δημήτρης,
στο διάλειμμα.
Κανείς δεν ήξερε πως,
η δική μου άνοιξη
μέσα στα μάτια σου γεννήθηκε.




ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ

Το απόβραδο εκείνο που άγγιξα τη γυμνή σου πλάτη ξοδεύοντας όλη μου τη γενναιότητα σε δυο-τρεις διαδρομές απ’ τον έναν ώμο στον άλλο, απ’ το ένα πλευρό στο άλλο, ενώ εσύ σιωπηλά ακουμπούσες στο γόνατό μου. Το κράτησα εκείνο το χάδι. Και το δικό σου το βιαστικό. Το κράτησα. Το κρατάω.